Techniki EMDR jako sposób na obniżenie poziomu lęku w sytuacji pandemii. Sytuacja pandemii jest sytuacją kryzysową, co oznacza, że może ona przekraczać możliwości psychologiczne jednostki do poradzenia sobie z nią. Kiedy mamy do czynienia z sytuacją kryzysową, a w przypadku zakażenia, choroby lub śmierci kogoś bliskiego czasami nawet traumatyczną, to po fazie szoku człowiek stara się przystosować do nowych warunków. Adaptacja jest procesem związanym z wysiłkiem i dlatego, jeżeli sytuacja kryzysu i stresu przedłuża się, może dojść do fazy wyczerpania. W sytuacji epidemii zagrożona jest nasza teraźniejszości, ale i przyszłość. Brakuje poczucia, że zagrożenie minęło i należy już do przeszłości. Zupełnie naturalne jest, że w takiej sytuacji towarzyszy nam lęk, poczucie niepokoju, zmęczenie, złość, irytacja, a niekiedy i poczucie winy. Z powodu przedłużającej się sytuacji izolacji i niepewności zostały przygotowane procedury sesji EMDR, aby pomóc osobom, które szczególnie silnie odczuwają negatywne emocje związane z pandemią. Procedury te są krótkie, konkretne i co szczególnie ważne dla pracy online, nie wymagają pracy z przeszłością. Celem ich zastosowania jest przywrócenie poczucia kontroli, obniżenie poziomu lęku i niepokoju. Główna procedura została opracowana w Izraelu przez Gary’ego Quinn’a i tam też zastosowana. Pozostałe protokoły są adaptacją narzędzi Francine Shapiro oraz Roberta Millera. Obecnie sesje przeprowadzane są w już w całej Europie, szczególnie dużo sesji odbywa się we Włoszech i stamtąd też płyną informacje o pozytywnych efektach takiego sposobu pracy. Sesje oparte są na autostymulacji- tappingu (opukiwaniu) kolan lub ramion przez klienta równolegle z przekształcaniem negatywnych myśli na treści bardziej adaptacyjne i pozytywne. Dodatkowo stosowane są procedury wizualizacyjne, pomagające radzić sobie z wewnętrznym bólem i przerażeniem. Wspierające są techniki relaksacyjne, które „uspokajają” części układu nerwowego odpowiadające za emocję strachu. Co ważne – klient może w przerwie pomiędzy sesjami sam stosować poznane techniki, kiedy tylko uzna, że potrzebuje się uspokoić i wyciszyć. Monika Wicińska, psychoterapeutka EMDR
Con esta terapia, se procesan las vivencias pasadas y se resuelven las emociones asociadas aplicables a adultos y niños. Es importante destacar que la terapia EMDR no se orienta exclusivamente a hechos traumáticos, sino que se está demostrando una efectividad positiva en diferentes áreas como: Depresión. Ansiedad. Fobias. Ataques deEMDR – terapia traumy przez duże i małe TEMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing)jest bardzo strukturalizowaną formą terapii, której autorką jest Francine Shapiro. Odkryła ona, iż powtarzające się i szybkie ruchy oczami (lub inne formy bineuronalnej stymulacji, jak tapping czy praca z użyciem pulsatorów), wpływają znacząco na obniżenie się poziomu lęku i innych dezadaptacyjnych emocji, których doświadczyły osoby uczestniczące w traumatycznych wydarzeniach. Traumatycznych jednorazowych przez duże T jak np. trzęsienia ziemi czy wypadki samochodowe oraz traumatycznych przez małe t – tworzących swoisty background życiowy – takich jak przemocowe środowisko wychowawcze czy relacyjne. Doświadczanie takich przeżyć może doprowadzić do zaburzeń w fizjologii pracy mózgu na poziomie przetwarzania emocjonalnego i/lub poznawczego (ekspozycja na adrenalinę i kortyzol czynią swoje).Podstawowym założeniem terapii EMDRjest koncepcja, iż traumatyczne doświadczenia mogą zablokować naturalny proces przetwarzania informacji przez system nerwowy. Podczas naturalnego, adaptacyjnego procesu przetwarzania (AIP – Adaptive Information Processing), trudne doświadczenie jest postrzegane jako bolesne, ale wraz z upływem czasu bodźce pamięciowe ulegają osłabieniu, co pozwala na nabranie dystansu i nie ma ono wpływu na nasze bieżące reakcje („czas leczy rany”). W sytuacji, gdy takie przetwarzanie zostanie zablokowane, a traumatyczne wspomnienie nie zostanie zintegrowane wraz z innymi, w naszej pamięci niezmiennie żywe pozostają wszelkie doznania, myśli czy emocje, które towarzyszyły zdarzeniu. Nie są one aktywne cały czas, ale gdy jakieś bieżące wydarzenie poruszy to miejsce w naszym systemie (co może odbywać się poza naszą świadomością), aktywują się i determinują nasze samopoczucie. Dzięki uczestnictwie w terapii EMDR „przenosimy” za pomocą bineuronalnej stymulacji nieprzetworzone, nieadaptacyjne wspomnienia z „gadziego” mózgu do czołowej, korowej jego partii co pozwala na ich modyfikację do wspomnień niezakłócających normalnego funkcjonowania. Pozbywamy je ładunku emocjonalnego i destrukcyjnego wpływu zarówno na teraźniejszość, jak i na przyszłość. Dlaczego jest to skuteczne? Gdyż część emocjonalna mózgu – gadzia, limbiczna – nie jest w stanie umiejscowić w czasie i przestrzeni działającego bodźca, dla niej trauma dokonuje się „tu i teraz”, a nie np. 10 czy 15 lat wcześniej kiedy faktycznie miała miejsce. Dopiero „odmrożenie” tych uczuć i aktywowanie części poznawczej – umożliwia ich adaptacyjne przetworzenie i zniwelowanie destrukcyjnego wpływu na funkcjonowanie jednostki. Podczas sesji EMDR przenosimy się wielokrotnie w czasie z przeszłości w terażniejszość i znów w przeszłość i teraźniejszość, sprawdzając czy AIP już się dokonało. Dzięki EMDR następuje integracja funkcjonalna nieświadomej, emocjonalnej części mózgu z częścią świadomą, jeszcze się dzieje?1. Podczas naprzemiennej stymulacji oczu, tappingu czy pracy z pulsatorem aktywowane są w bardzo szybkich odstępach czasu obie półkule – i ta emocjonalna, i ta racjonalna – co wymusza niejako ich integrację i współpracę. Emocjonalna półkula ulega wyciszeniu, racjonalna aktywacji – także ten element terapii prowadzi do uwolnienia się od przeszłych zdarzeń. „Tak, zdarzyło mi się to, było to bolesne, ale teraz jest … teraz … i tamta sytuacja nie ma już nade mną władzy”.2. Ponadto materiałem, na którym pracują klient i terapeuta są przekonania, które wytworzył na swój temat klient podczas traumatycznego zdarzenia, przekonania negatywne i nieprawdziwe. Podczas procesu EMDR są one zastępowane adaptacyjnymi, adekwatnymi i Ważnym elementem jest też obserwacja objawów płynących z ciała – które części ciała są odczuwane szczególnie silnie, w jaki sposób, czy towarzyszy temu poczucie zmiany temperatury, jak modyfikowany jest oddech. Czasem, gdy zablokowany jest dostęp do emocji czy przekonań to właśnie sygnały z ciała dostarczają informacji o tym, co wymaga przetworzenia (AIP).Zarówno emocje klienta, jak i jego przekonania na swój temat oraz reakcje na poziomie ciała, są regularnie monitorowane podczas sesji EMDR, co pozwala na ocenę jej postępów i pokazuje kierunek, w którym należy podążać – czy w przeszłości pozostało coś, co należy jeszcze „oczyścić” zintegrować czy też można już skoncentrować się na budowaniu adaptacyjnego obrazu siebie na korzyść/efekt/cel terapeutyczny Podczas terapii EMDR dochodzi do przetworzenia traumatycznych niezasymilowanych wspomnień (AIP, Adaptive Information Processing), co pozwala na zintegrowanie ich z istniejącymi sieciami pamięci i na rozwijanie się bardziej adaptacyjnych sposobów myślenia, przeżywania oraz EMDRTo właśnie holistyczne podejście – emocje, przekonania, ciało – plus działanie na sieć pamięciową poprzez bineuronalną stymulację, powoduje, iż terapia EMDR jest tak skuteczną i szybko działającą. Ta metoda terapeutyczna jest rekomendowana przez Światową Organizację Zdrowia i Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne. Uważa się ją za jedną z dwóch, obok psychoterapii poznawczo-behawioralnej, najskuteczniejszych metod leczenia jest ona moim nowym narzędziem pracy 🙂Artykuł opracowany na podstawie materiałów szkoleniowych przygotowanych przez Annę Ritę Verardo (EMDR Europe Accredited Trainer) oraz PTT EMDR i doświadczeń własnych.
Przed leczeniem kanałowym niezbędne jest zrobienie zdjęcia RTG – pozwoli ono lekarzowi na dokładną ocenę stanu chorego zęba. Obecnie leczenie kanałowe można wykonać od razu i nierzadko w czasie jednej wizyty. Podczas leczenia kanałowego podaje się - znieczulenie miejscowe. Sam zabieg jest bezpieczny.
Fot: KatarzynaBialasiewicz / Terapia EMDR to innowacyjne podejście stosowane w leczeniu chorób o podłożu psychicznym. To stymulacja sensoryczna oparta na ruchu gałek ocznych. Szybkie i powtarzające się ruchy oczami obniżają poziomu lęku u osób, które doświadczyły traumatycznych wydarzeń. Terapia EMDR to psychoterapeutyczne podejście, które rozwinęło się w 1987 roku z inicjatywy Francine Shapiro w USA. Bazuje na modelu adaptacyjnego przetwarzania informacji – skupia się na procesie przetwarzania ich przez mózg w celu zmniejszenia poziomu negatywnych emocji, a podniesienia pozytywnych przekonań. EMDR odwołuje się do 3 płaszczyzn: pamięć traumy, obecne problemy, przyszłe działania. Co to jest terapia EMDR? Terapia EMDR to akronim słów jej angielskiej nazwy Eye Movement Desensitisation and Reprocessing, co w tłumaczeniu na język polski rozumie się jako „Terapia odwrażliwiania za pomocą ruchu gałek ocznych”. Wprowadzona została do środowiska naukowego w 1991 roku. Mimo że odkryta została dość niedawno, cieszy się ogromnym zainteresowaniem i stanowi przedmiot badań naukowców z całego świata. Dodatkowo terapia EMDR rekomendowana jest przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (z ang. American Psychiatric Association, APA), które jest stowarzyszeniem o międzynarodowym charakterze, skupiającym psychiatrów czy Światową Organizację Zdrowia. Wszelkie założenia na temat terapii EMDR przedstawione zostały w książce pt. Eye Movement Desensitization and Reprocessing: Basic Principles and Procedures autorstwa Francine Shapiro. Na czym polega terapia EMDR? Terapia EMDR nie powoduje tego, że zapomina się przykre zdarzenie z przeszłości, lecz nadaje mu się inne znaczenie. Ludzki mózg po doświadczeniu skrajnie trudnej sytuacji staje się nadmiernie obciążony, co utrudnia mu dostęp do skutecznych sposobów radzenia sobie. Traumatyczne wydarzenie nie zostaje wystarczająco przetworzone, ulega wyizolowaniu i utrwaleniu w niezmienionej emocjonalnej formie. Dysfunkcjonalnie przechowywane wspomnienia odpowiedzialne są za nieprzystosowawcze reakcje w przyszłości. W związku z tym doświadcza się stałego przeżywania towarzyszących mu negatywnych uczuć. Terapia EMDR opiera się na modelu adaptacyjnego przetwarzania informacji (z ang. adaptive information processing, AIP). Przetwarzanie zachodzi z udziałem połączeń neuronalnych w powiązaniu z emocjami, postrzeganiem i wspomnieniami. Następuje połączenie sieci z pojedynczymi traumatycznymi wydarzeniami z innymi sieciami pamięci. W wyniku terapii EMDR wspomnienia trudne zostają wkomponowane w większe sieci pamięci, co zapewnia redefinicję traumy, zmniejszenie lub wyeliminowanie lęku i wdrożenie nowych sposobów radzenia sobie. Umożliwia wzmacniające wzrost osobowy nowe spojrzenie na siebie, chłodną ocenę sytuacji i znalezienie konstruktywnych sposobów rozwiązania jej. Jak wygląda sesja z użyciem terapii EMDR? Podczas sesji z użyciem terapii EMDR w pierwszej kolejności badany wykonuje ćwiczenia rozluźniające. Następnie używa się technik, które polegają najczęściej na szybkim wodzeniu wzrokiem za palcem terapeuty – wtedy badany przypomina sobie traumatyczne zdarzenie. Zamiast ruchu gałek ocznych można stosować naprzemienne dźwięki czy dotyk. Śledzenie oczami ruchu ręki terapeuty uruchamia w mózgu reakcję podobną do fazy REM snu. Ułatwia integrację wspomnienia i zmniejsza poczucie pobudzenia. Średni czas trwania sesji wynosi 90 minut. Przepracowanie pojedynczego zdarzenia może zająć 20 sesji. Jak wygląda leczenie psychiatryczne w Polsce? Dowiesz się tego z filmu: Zobacz film: Leczenie psychiatryczne. Jak wygląda w praktyce? Źródło: 36,6 Terapia obejmuje 8 faz: przeszłość i planowanie leczenia, przygotowanie, ocena i przetwarzanie, desensytyzacja, instalacja, skanowanie ciała, zamknięcie, przewartościowanie. Terapia skupia się na trzech obszarach: pamięć traumy – praca nad nieprzetworzonymi emocjami, obrazami, odczuciami, myślami, obecne problemy – co wyzwala objawy traumy, przyszłe działania – wypracowanie modelu skutecznego radzenia sobie. Kiedy stosuje się terapię EMDR? Najczęściej terapia EMDR wykorzystywana jest w leczeniu zespołu stresu pourazowego (z ang. posttraumatic stress disorder, PTSD). To zaburzenie psychiczne powstałe jako konsekwencja traumatycznego, związanego z silnym stresem wydarzenia. Wymienia się tu ofiary wykorzystania seksualnego, napaści, uprowadzenia, tortur, konfliktów zbrojnych, kataklizmów żywiołowych, katastrof, wypadków komunikacyjnych czy osoby, u których zdiagnozowano zagrażającą życiu chorobę. EMDR znalazło też zastosowanie w terapii innych problemów natury psychicznej, w tym lękach, uzależnieniach, zaburzeniach odżywiania czy obniżonym nastroju. EMDR – terapia w Polsce Terapia EMDR zyskuje coraz więcej zwolenników, w tym też w Polsce. Powstała National EMDR Associations, która prowadzi szkolenia i badania oraz organizuje konferencje w zakresie EMDR. Dodatkowo funkcjonuje Europejskie Towarzystwo EMDR, które ma oddziały w kilku krajach Europy, w Polsce. Polskie Towarzystwo Terapii EMDR jest ośrodkiem skupiającym krajowych terapeutów EMDR. W 2008 roku miało miejsce pierwsze pełne szkolenie terapeutów EMDR w Polsce. Od 2015 roku wydawane jest także czasopismo „EMDR – badania i praktyka”, na którego łamach publikowane są artykuły mające na celu przybliżenie wiedzy dotyczącej terapii EMDR. Bibliografia: 1. Groenendijk M., Gonzales A., Mosquera D., Solomon R. Dysocjacja osobowości a terapia EMDR w zaburzeniach wynikających ze złożonej traumy: możliwości zastosowania w fazie stabilizacji, Journal of EMDR Practice and Research, Volume 9, Number 2, 2015 s. E79–93.
Czym jest terapia EMDR? Jak to może Ci pomóc? Terapia ruchami oczu została stworzona z myślą o PTSD, ale jest również pomocna w przypadku innych problemów, takich jak znęcanie się, żal i fobie. Przez: Ged Carroll. EDMR oznaczaOdczulanie i ponowne przetwarzanie ruchu gałek ocznych.
Terapia EEG-Biofeedback dla dzieci w wieku 3-6 lat jest dostępna także bezpłatnie. Więcej informacji znajdziesz TUTAJ. MAPING MÓZGU jest pierwszym krokiem w kierunku rozpoczęcia treningów metodą Biofeedback. Polega ono na badaniu aktywności fal mózgu. Wyróżnia się badania: EEG (badanie jakościowe) – trener na podstawie tego badania stwierdza lub wyklucza uszkodzenia mózgu. Badanie EEG jest zlecane przez lekarza neurologa i jest koniczne w niektórych przypadkach; QEEG (badanie ilościowe) – jest to zapis krzywej EEG zamieniony na wartości liczbowe, które oznaczają dane fale mózgowe, charakterystyczne dla danego stanu funkcjonowania człowieka. Dzięki temu badaniu trener wie, które fale dominują, a które są słabe, a zatem które należy poprawić. Na tej podstawie określa cel i dobiera indywidualny program treningowy. Co więcej, badanie QEEG jest nie tylko podstawą rozpoczęcia treningów, ale i umożliwia kontrolę i podsumowanie efektów treningowych. Dlatego ważne jest, by powtórzyć je średnio co 10-15 treningów. TRENINGI powinny odbywać się systematycznie, w miarę możliwości 2-3 razy w tygodniu. Jedna sesja trwa ok. 50 minut. Natomiast suma treningów potrzebnych do osiągnięcia wyznaczonego celu jest sprawa indywidualną. Podczas treningu pacjent siedzi wygodnie na fotelu z twarzą zwróconą w kierunku ekranu, na którym wyświetlana jest gra. Do głowy i uszu trener mocuje pacjentowi elektrody. Przebieg gry zależy od pacjenta, to On siłą własnej woli stara się osiągnąć jak najlepsze wyniki. Jeżeli praca mózgu jest prawidłowa, komputer sygnalizuje przyjemnym dźwiękiem, a na zakończenie danej rundy na ekranie telewizora wyświetlane są zdobyte punkty. Terapeuta z kolei na bieżąco śledzi pracę fal mózgu, dzięki czemu może stymulować fale pożądane i redukować fale niekorzystne. Terapia EMDR jest uniwersalną metodą i może być stosowana niezależnie od wieku czy stanu zdrowia fizycznego pacjentów. Może być adresowana zarówno do dzieci jak i do dorosłych i seniorów. Nie ma też przeciwwskazań w przypadku osób chorych na nowotwory, Alzheimera i podobne przewlekłe choroby. Skrót EMDR odnosi się do leczenia psychoterapeutycznego “odczulanie i ponowne przetwarzanie przez ruchy oczu”. EMDR to integracyjne leczenie psychologiczne, przygotowane przez Francine Shapiro (1987). Terapia EMDR działa w systemie przetwarzania informacji osoby, która z powodu różnych okoliczności (wypadków, nadużyć, strat ...) spowodowała zablokowanie tego systemu i wygenerowała pewną symptomatologię, taką jak objawy lęku, przekonań negatywny, fizyczny lub psychologiczny ból, strach, smutek itp. W obliczu tłumienia tych zdarzeń zaburzenia psychiczne mogą rozwijać się na przestrzeni dowiedzieć się więcej o EMDR, czytaj dalej ten artykuł Psychology-Online, w którym wyjaśnimy Terapia EMDR: co to jest, z czego składa się i w jaki sposób są jej techniki. Możesz być także zainteresowany: terapia poznawczo-behawioralna: co to jest i jakich technik używa Czym jest EMDR? Czym jest EMDR?? Jak działa EMDR? Czym jest EMDR? Skrót EMDR oznacza odczulanie ruchów oczu i ponowne przetwarzanie, nazwa terapii w języku angielskim. Odczulanie i regeneracja ruchów oczu znaczy desensytyzacja i ponowne przetwarzanie przez ruch oczu. EMDR to integracyjna terapia psychologiczna, której celem jest złagodzenie cierpienia ludzi, którzy doświadczyli traumatycznego wydarzenia, które powoduje pewne problemy jest bardzo skuteczną interwencją w leczeniu zespołu stresu pourazowego (PTSD), jednak liczne badania potwierdzają skuteczność leczenia EMDR w innych zaburzeniach psychicznych, takich jak zaburzenie dwubiegunowe, depresja i zaburzenie osobowości typu borderline. Na przykład, tutaj możesz zobaczyć, jak terapia EMDR działa na zaburzenia osobowości paranoidalnej. Celem terapii EMDR jest Odczul tę osobę od traumatycznych wspomnień, tworzenie integracji tych traumatycznych wspomnień, tak aby podczas zapamiętywania tego zdarzenia nie powodowały one żadnych zakłóceń. Dąży do tego, aby osoba mogła osiągnąć rozwiązanie przed pewnym bardziej adaptacyjnym i zdrowym incydentem, zarządzając tym samym przekonaniami, emocjami i dysfunkcyjnymi ta składa się z podstawowego standardowego protokołu, który obejmuje 8 faz. Leczenie ma na celu dostosowanie się w największym stopniu do osoby, tak aby ustalona trasa faz nie była dosłownie przestrzegana, ich kolejność może być zmieniana, zawsze spełniając kryteria czułości i elastyczności w trakcie leczenia, aby dostosować się do pacjenta. Czym jest EMDR?? Leczenie składa się z 8 faz aplikacji, które mają na celu znieczulenie osoby na traumatyczne doświadczenie, w celu zmniejszenia niepokojącego wpływu, jaki ona wywołuje, i dysfunkcjonalności, jakie ona pociąga. Następnie zobaczymy, czym jest EMDR i jak działa. Kolejność protokołowania aplikacji jest następująca, biorąc pod uwagę możliwość przemian jej faz:1. Historia i planowaniePierwsza faza terapii EMDR obejmuje wykonanie hhistoria pacjenta i planowanie leczenia. Podobnie jak wszystkie rodzaje interwencji, EMDR nie jest odpowiedni dla wszystkich ludzi, więc pierwszym krokiem powinno być opracowanie oceny czynników, które decydują o tym, czy leczenie jest odpowiednie dla każdego pacjenta w szczególności. W EMDR traumatyczne wspomnienia lub urazy psychiczne, które nie zostały wykryte, ujawniają się bardzo szybko, co powoduje niepokojący efekt dla osoby. Przed tą stłumioną informacją rodzą się różne składniki: emocje, myśli, obecna świadomość lub fizyczne kryteria, które rządzą tą selekcją, są takie, że osoba może wytrzymać wysokie poziomy zakłóceń i pojawiające się objawy ocenie, że leczenie jest odpowiednie dla pacjenta, będzie zidentyfikować traumatyczne wydarzenia, które dały początek obecnej symptomatologii i wybrane zostaną należy opracować plan leczenia, który opiera się na “Protokół w trzech aspektach”, składa się z elementów przeszłości, teraźniejszości i analizowane są wydarzenia z przeszłości, które doprowadziły daną osobę do obecnej cenne jest to, jakie elementy sprzyjają obecnie celem jest ustanowienie pozytywnego wzorca poznawczego w celu uzyskania bardziej odpowiednich odpowiedzi. 2. PrzygotowanieDrugą fazą terapii EMDR jest przygotowanie pacjenta. Podczas pracy ze zdarzeniami, które wywołują wielki emocjonalny wpływ na osobę, niezwykle ważne jest ustanowienie terapeutycznego sojuszu pacjent-terapeuta. Ponadto terapeuta musi odsłonić podstawy terapii, które zostaną dostosowane do danego pacjenta. Z drugiej strony, będziesz narażony na różne rodzaje dwustronnej stymulacji, które mogą wystąpić, które zostaną ujawnione później, w celu podjęcia decyzji, które doprowadzą Ocena Ten etap EMDR ma na celu odkryć traumatyczną pamięć, przystępując do niego do myśli, emocji i odczuć fizycznych, które są wzbudzane przed nim. W tej fazie terapeuta pyta, jaki obraz związany jest z traumatycznym wydarzeniem i jakie są poznania pojawiające się przed tym obrazem. W związku z tym terapeuta poprosi osobę o szukanie pozytywne myślenie, aby zastąpić negatywne. To nowe myślenie powinno reprezentować to, co pacjent chciałby pomyśleć o wydarzeniu lub o sobie samym, ponieważ te incydenty powodują negatywne przekonania o pacjent musi uzyskać wynik od 1 do 7 (7 to prawdziwe maksimum i 1 fałsz), w jakim stopniu pozytywne myślenie jest odczuwalne podczas oglądania pamięci. Wreszcie, osoba identyfikuje emocje, które są prezentowane przed traumatycznym wydarzeniem, wykorzystując subiektywną jednostkę skali cierpienia (SUD), która obejmuje ich wyniki od 0 do 10 (0 oznacza najmniejszy dyskomfort, a 10 maksymalny ).4. OdczulenieW tej fazie EMDR, gdy wszystko, co się pojawia (emocje, poznania i doznania fizyczne) przed doświadczeniem traumatycznym, jest proszone o wyobrażenie sobie pamięci, ukazanie emocji, poznań i powiązanych odczuć fizycznych..W związku z tym terapeuta zaczyna stymulacja obustronna, to znaczy ustanawia zestaw ruchy palcami, szybko na poziomie oczu osoby, przez 30-40 sekund, nakazując pacjentowi, aby podążał za palcem oczami. Po zakończeniu każdego procesu dwustronnej stymulacji osoba jest proszona o wyrażenie myśli i emocji, które zostały im Instalacja poznania pozytywnegoCelem tej fazy EMDR jest skojarzyć wybrane poznanie pozytywne z traumatycznym wydarzeniem. Oczekuje się, że pacjent przyniesie obraz traumatycznego przeżycia do jego umysłu i skojarzy go z poznaniem pozytywnym, podczas gdy powstaje kolejny atak dwustronnej stymulacji. W tym przypadku upływ czasu stymulacji jest krótszy i wynosi 10-12 Eksploracja ciałaKiedy osoba pracuje nad odczulaniem traumatycznego zdarzenia i wiąże się to z pozytywnym poznaniem, osoba powinieneś zbadać, czy nadal odczuwasz jakiekolwiek fizyczne odczucia. W przypadku ich obecności musisz wrócić do procesu dopóki nie Zamknięcie W tej fazie EMDR terapeuta musi ujawnić możliwe efekty, które mogą pojawić się po stłumieniu terapii. Często zdarza się, że pojawiają się nowe poznania lub złe sny. W związku z tym terapeuta poleca zestaw strategie, aby móc stawić czoła takie Ponowna ocenaNiezwykle ważne jest doprowadzenie do ponownej oceny obserwuj skuteczność terapii poprzednich sesji. Ta ponowna ocena pozwala ustalić, kiedy konieczne jest wznowienie jakiegoś etapu protokołu lub zakończenie terapii.. Jak działa EMDR? ¿Jakie są techniki stosowane przez EMDR? EMDR składa się z trzech rodzajów technik lub trzech różnych rodzajów stymulacji obustronnej, które zostaną wybrane zgodnie z indywidualnymi cechami każdego pacjenta. Trzy techniki stymulacji obustronnej stosowane w EMDR są następujące:Poziome ruchy sakadowe oczu. ¿Ponieważ EMDR odbywa się za pomocą ruchów oczu, strategia ta składa się z zestawu ruchów palców terapeuty na poziomie pola widzenia osoby. Pacjent musi nadal patrzeć na palce terapeuty, nie ruszając głową i wykonując w sumie 30-40 ruchów w każdym przedstawieniu. Efektywność EMDR jest większa, gdy stosowana jest ta technika. Dwustronna stymulacja słuchowa: ta technika EMDR polega na użyciu dźwięków lub muzyki dwustronnej, słyszanej ze słuchawek. Terapeuta ma urządzenie, które pozwala mu kontrolować dźwięki, ich intensywność i ¿Jak działa ta technika EMDR? W tym przypadku terapeuta delikatnie uderza w kolana pacjenta naprzemiennie w prawo i w lewo oraz naprzemiennie z rękami osoby, które opierają się na kolanach pacjenta..Wreszcie terapia EMDR może być łączona z innymi terapiami i technikami, takimi jak techniki terapii poznawczo-behawioralnej. Ten artykuł ma charakter czysto informacyjny, w psychologii internetowej nie mamy zdolności do diagnozowania ani zalecania leczenia. Zapraszamy do pójścia do psychologa, aby w szczególności zająć się twoją sprawą. Jeśli chcesz przeczytać więcej artykułów podobnych do Terapia EMDR: co to jest, z czego składa się i w jaki sposób są jej techniki, zalecamy wejście do naszej kategorii psychologii klinicznej. Effetti neurobiologici della terapia EMDR. Una ricerca condotta da Pagani et al. (2012) ha permesso di monitorare l’attività cerebrale tramite EEG durante le sedute di terapia EMDR in pazienti con DSPT, paragonati a soggetti di controllo. A seguito di una terapia che ha riscontrato successo, il principale risultato neurobiologico dello Skip to content Eye Movement Desensitization and Reprocessing to metoda terapeutyczna opracowana przez amerykańską psycholog Francine Shapiro. W 1987 roku Shapiro zauważyła, że istnieje powiązanie między ruchami gałek ocznych a obniżeniem poziomu lęku, niepokoju i natarczywych wspomnień. Pracując z grupą siedemdziesięciu wolontariuszy, prowadząc następnie przez lata kolejne prace badawcze opracowała standaryzowaną metodę terapii i w roku 1995 opublikowała wyniki swoich badań. Terapia EMDR stosowana jest przy pojedynczych ostrych traumach: zdarzenia komunikacyjne, doznanie przemocy, gwałt oraz po przeżyciach traumatycznych, które miały miejsce dawniej i przekształciły się w przewlekły syndrom posttraumatyczny. Podczas terapii EMDR zwraca się szczególną uwagę na niebezpieczeństwo retraumatyzacji, dlatego terapeuta nieustannie dba o stabilność pacjenta. Obecnie jest wykorzystywana do leczenia znacznie szerszego zakresu problemów: zaburzenia lękowe, odżywiania, fobie, ataki paniki, chroniczny ból czy depresja a nawet choroby onkologiczne. Trwają także badania nad pracą z osobami uzależnionymi. Na cykl terapeutyczny składa się psychoedukacja, stabilizacja, odwrażliwianie i przepracowanie mające doprowadzić do synchronizacji obu półkul mózgowych. W traumie bowiem dochodzi do blokady emocji, ich przewodzenia i przetwarzania. Przyjmuje się, że dzięki dokonującej się podczas EMDR naprzemiennej stymulacji obu półkul mózgowych – prawej, w której przetwarzane są przede wszystkim emocje i lewej odpowiedzialnej za logiczne myślenie oraz język – dokonuje się poprawa zakłóconych funkcji emocjonalnych. Stymulację tę pobudzają prowokowane przez terapeutę ruchy gałek ocznych. W niektórych przypadkach np. u osób nie mogących pracować oczami a także u dzieci stosuje się bodźce dotykowe (tapping). EMDR stanowi atrakcyjną alternatywę dla osób, które nie mogą lub nie chcą opowiadać o trudnych przeżyciach. Ponadto terapia EMDR trwa stosunkowo krótko (3 do 7 sesji), a jej efekty odczuwa się bardzo szybko. L’ Eye Movement Desensitization and Reprocessing, meglio noto come EMDR, è una particolare terapia utilizzata per trattare problematiche psicologiche legate a un eventuale trauma o a stress basata sulla desensibilizzazione attraverso il movimento oculare. Introdotto per la prima volta dalla psicologa statunitense Francine Shapiro tra gli Jak wygląda terapia dla par?Terapia dla par może być skuteczna tylko wtedy, gdy obie strony chcą pracować nad swoim związkiem. To jest widoczne już na konsultacjach poprzedzających terapię, a terapeuta ocenia wówczas, czy dana para spełnia warunki do wspólnej lub indywidualnej terapię dla par można się umówić telefonicznie. Zazwyczaj pierwsze spotkanie odbywa się z obojgiem partnerów, a podczas sesji psychoterapeutycznej może być obecnych dwóch terapeutów. Spotkanie trwa około 1-1,5 godziny, a cała terapia kończy się po kilkunastu spotkań podczas terapiiBardzo ważne jest pierwsze spotkanie zapoznawcze pary z psychoterapeutą. To czas, w którym para opowiada o swoim związku, historii swojego poznania i o istocie rosnącego między nimi konfliktu. Każdy z partnerów ma czas, by opowiedzieć o problemie ze swojej tych rozmów psychoterapeuta obserwuje parę, dopytuje o różne ważne sprawy i przygotowuje notatki. Może się też zdarzyć, że poprosi pacjentów o wypełnienie krótkiej zapoznawcze to także czas, kiedy uczestnicy terapii mogą zadać wszelkie nurtujące ich pytania dotyczące zasad panujących na spotkaniach z terapeutą, tj. długości sesji, płatności, ewentualnych zadań do wykonania pomiędzy sesje będą polegały głównie na długich rozmowach, którymi kierować będzie terapeuta. Jego zadaniem jest zadbać o to, aby każdy z partnerów miał czas, żeby się wypowiedzieć i został przez drugą stronę zrozumiany. Czasem zdarza się, że mogą się pojawić dodatkowe aktywności polegające np. na pracy na symbolach, notowaniu na kartkach, czy wykorzystaniu terapeuty w spotkaniach Terapeuta podczas sesji dla par skłania uczestników do nawykowego myślenia, pokazując inną lub szersza perspektywę na pewne zagadnienia. Wiele jednak zależy od wysiłku wkładanego w terapię przez pary – to uczestnicy muszą chcieć zmian. Wspólnie z terapeutą szukają przyczyn swoich trudności w relacjach w związku i szukają sposobów wyjścia z kryzysu. Warto podkreślić, że terapeuta podczas sesji dla par pozostaje bezstronny i neutralny – nie osądza uczestników, nie wskazuje winnych istniejących problemów w danym związku. Bez oceniania stara się pomóc i zrozumieć obojga pomoc terapeutyBędąc w związkach, doświadczamy wielu emocji, czasami bardzo skrajnych. Wchodząc w bliskie relacje z partnerami, które trwają latami a często i całe życie, trudno jest zachować własną autonomię. Pojawiające się trudności czasem eskalują w duże kryzysy. Wtedy z pomocą przychodzi terapia dla par – to propozycja dla wszystkich, którzy są świadomi problemów toczących ich związek i chcą spojrzeć na nie z innej perspektywy, by zadbać o równowagę w relacjach z partnerami. A Terapia EMDR, ou Dessensibilização e Reprocessamento por meio de Movimentos Oculares, é uma forma inovadora de psicoterapia que tem demonstrado eficácia na ajuda a pessoas a lidar com traumas e stress pós-traumático. Utilizando uma abordagem única que envolve o movimento dos olhos do paciente, a EMDR promove a resolução mais eficaz de problemas emocionais e psicológicos.EMDR w psychozie: wskazówki odnośnie konceptualizacji przypadku i leczenia. [streszczenie artykułu, część 5] EMDR in Psychosis: Guidelines for Conceptualization and Treatment Journal of EMDR Practice and Research, Volume 7, Number 4, 2013 David P. G. Van den Berg; M. Van der Vleugel; Anton B. P. Staring; Paul A. J. De Bont; Ad De Jongh Trudności i związane z nimi strategie terapeutyczne Poniżej przedstawiono kilka rodzajów trudności charakterystycznych dla stosowania EMDR u klientów z psychozą, wraz ze strategiami radzenia sobie z nimi. Ciągła traumatyzacja z powodu doświadczeń psychotycznych Jeśli klient przypisuje halucynacje słuchowe (głosy) realnemu agresorowi z przeszłości, wówczas może stale czuć się zagrożony. W podobny sposób, urojenia paranoiczne mogą powodować stałą traumatyzację. Na przykład, klient może mieć poczucie, że przestępcy, którzy kiedyś napadli na niego z bronią, stale go obserwują i chcą mu coś zrobić. Tacy klienci mogą nie być zdolni, żeby poczuć się bezpiecznie w teraźniejszości, nawet w gabinecie terapeuty, gdyż są przekonani, że inni chcą ich skrzywdzić lub zabić. Choć nie zawsze tak jest, to zwykle przypisywanie doświadczeń psychotycznych czynnikom zewnętrznym może uniemożliwiać rozwinięcie się dystansu między przeszłością i teraźniejszością. W czasie sesji EMDR poziom SUD będzie pozostawać wysoki, niezależnie od wyboru celów do przetworzenia. Taka zewnętrzna atrybucja może działać jako „przekonanie blokujące” w ramach EMDR, które uniemożliwia przetwarzanie traumatycznych doświadczeń. W sytuacji tego rodzaju CBT może być niezbędne, żeby skorygować taką dysfunkcyjną atrybucję. Innymi opcjami jest zastosowanie instalacji zasobów oraz wplatanie do EMDR elementów pracy poznawczej (cognitive interweave). Zakłócenia poznawcze Przeszkodą może być też słaba koncentracja. Jest ona często obecna w zaburzeniach psychotycznych jako element zaburzeń poznawczych. W czasie EMDR klienci mogą mieć trudności z wykonywaniem poleceń oraz koncentracją na celu przetwarzania. Niektórzy nie są w stanie podążać przez dłuższy czas za palcami terapeuty (lub innymi rodzajami stymualcji i wymagają powtarzania instrukcji, aby wykonywać to właściwie. Głosy obecne w czasie sesji również rozpraszają klienta. Najlepiej jest jednak starać się realizować protokół w zwykły sposób. W razie poważnych zaburzeń poznawczych sesje mogą być krótsze, jednak zaleca się to jedynie wtedy, gdy jest to absolutnie niezbędne. Niektórzy klienci z psychozą mają słabą pamięć roboczą, która – jak się uważa – ma centralną rolę z fazie desensytyzacji EMDR. Ładunek emocjonalny i to, jak żywo jest doświadczany obraz wydarzenia urazowego zmniejszają się po obciążeniu pamięci roboczej. Za mało dystrakcji (w postaci stymulacji bilateralnej) może powodować, że klient będzie pochłonięty przez ponowne przeżywanie, jednak za dużo dystrakcji może w ogóle uniemożliwić myślenie o wspomnieniach. Najlepiej sprawdza się więc optymalne obciążenie pamięci roboczej i dopasowanie do danego klienta. Trudności z ruchami oczu Niektóre osoby z rozpoznaniem schizofrenii mają upośledzone ruchy sakadyczne, czyli ruchy o szerokim kącie w płaszczyźnie horyzontalnej, często związane z podążaniem za bodźcem. Upośledzone ruchy sakadyczne mogą wynikać z ogólnego uszkodzenia procesów sensomotorycznych w korze czołowej, a w szczególności może to być związane z zaburzonym hamowaniem motoryki w kory przedczołowej. Nie jest jednak jasne, czy te uszkodzenia są przeszkodą w EMDR. Oczywiście, mogą powodować pewne trudności z wodzeniem oczami za bodźcem, jednak ostatnie badania sugerują, że mechanizm działania EMDR związany jest bardziej z obciążeniem pamięci roboczej w czasie myślenia o traumatycznych obrazach, a to prawdopodobnie nie ulega zakłóceniu przez trudności z wykonywaniem ruchów sakadycznych. W razie potrzeby można wykonywać innego rodzaju stymulację, na przykład obustronną dźwiękową, zadania związane z liczeniem w pamięci, rysowaniem czegoś, chodzeniem, albo też z tappingiem. Leki przeciwpsychotyczne Niektórzy badacze uważają, że EMDR działa, ponieważ aktywuje układ cholinergiczny w mózgu, który związany jest z uczeniem się, pamięcią i uwagą. Jednakże niektóre leki przeciwpsychotyczne blokują receptory cholinergiczne, co powoduje działania niepożądane takie jak suchość w ustach, zaparcia, przyspieszoną akcję serca, rozszerzenie źrenic i niepokój psychoruchowy. Niekiedy pacjenci dostają leki przeciwdziałające motorycznym skutkom ubocznym leków przeciwpsychotycznych (np. biperyden), co może powodować mniejszą skuteczność EMDR. Nie jest to co prawda potwierdzone, jednak należy to brać pod uwagę w wypadku, gdy klient zażywa duże ilości leków i brak jest efektów EMDR. Wówczas zmniejszenie dawki leku antycholinergicznego może być pomocne. Zubożenie afektu Apatia, anhedonia i blady afekt są negatywnymi objawami zaburzeń psychotycznych. Badania wskazują, że zaburzenie afektu oznacza raczej zmniejszenie ekspresji emocji, a nie brak ich subiektywnego doświadczania. W czasie EMDR trudno jest jednak niekiedy określić, jak się czuje dana osoba. Czasem zgłasza wysoki SUD (subiektywne jednostki dystresu), choć jego wyraz twarzy nie wskazuje na doznawanie jakichś przykrych uczuć. Utrudnia to pomożenie klientowi w utrzymaniu się w „oknie tolerancji” emocji. Zalecane jest omówienie tego z wyprzedzeniem: jaki poziom SUD oznacza jaki rodzaj doświadczenia klienta. Terapeuta może nie widzieć tego z zewnątrz, jednak klient może doświadczać wewnętrznie silnych emocji. Omówienie tego zwykle nie stwarza większych problemów. Nietypowe skutki uboczne i destabilizacja Niekiedy pojawiają się nietypowe reakcje. Niektórzy zgłaszają, że słyszą dźwięki używane do stymulacji dźwiękowej jeszcze przez kilka dni po sesji, jednak nigdy nie zgłaszano, żeby utrzymywały się dłużej. Objawy psychotyczne mogą tymczasowo nasilać się w czasie EMDR (np. głosy mogą nasilać swoją intensywność i częstotliwość przez kilka dni). Sugerujemy, żeby wspomnieć o takiej możliwości z wyprzedzeniem, dzięki czemu klient będzie mniej zaniepokojony, gdy tak się stanie. Przez wszystkie lata, kiedy autorzy tego artykułu stosowali EMDR w psychozie (u pacjentów szpitalnych oraz ambulatoryjnych) nigdy nie spotkali się z całkowitą dekompensacją psychotyczną, jednak na przyszłość nie można tego wykluczyć z całą pewnością. Ważne jest przygotowanie planu na wypadek nasilenia się psychozy i bliski kontakt z innymi osobami zaangażowanymi w leczenie danej osoby oraz z osobami z jej sieci społecznej. W czasie EMDR mogą pojawiać się objawy dysocjacyjne. Autorzy postrzegają dysocjację jako dysfunkcyjny mechanizm radzenia sobie z wysokim poziomem stresu. Wobec takich reakcji dysocjacyjnych, ważne jest by terapeuta pozostał spokojny i w kontakcie. Większość klientów jest w stanie słyszeć terapeutę, więc warto skomentować sytuację np. „Wygląda na to, że stres nadmiernie się nasilił. Poczekamy więc, aż ponownie będzie możliwe radzenie sobie z nim”. Pomocne może być skupienie się klienta na szczegółach otoczenia. Pomocne może być też wcześniejsze omówienie strategii takich jak dotknięcie przez terapeutę ramienia klienta lub poproszenie go, żeby wymienił 10 niebieskich przedmiotów gabinecie itp. Klienci zwykle sami znają strategie, które im pomagają. Dysocjacja sama w sobie jest nieszkodliwa, a w naszym doświadczeniu zawsze mija. Dyskusja W naszym artykule staraliśmy się przedstawić zalecenia odnośnie konceptualizacji przypadku i stosowania EMDR. Przypadki mające na celu zilustrowanie tego pokazują, że zaburzenia psychotyczne zasadniczo są złożone. Obejmują czynniki biologiczne, psychologiczne i społeczne, a niemal zawsze towarzyszą im inne zaburzenia. Autorzy zalecają więc włączanie EMDR w ramach bardziej kompleksowego leczenia psychologicznego. W naszej praktyce klinicznej łączymy EMDR z CBT. Polecamy sięgnąć po obszerny opis CBT w psychozach do jednego z wielu protokołów. Praktyka pokazuje, że CBT i EMDR można bardzo dobrze łączyć ze sobą. Dość często konieczne jest wykonanie wstępnej pracy poznawczej, aby stworzyć kontekst dogodny do pomyślnej pracy za pomocą EMDR. Z kolei u wielu klientów po pracy EMDR należy korzystać z zadań związanych z ekspozycją lub eksperymentami behawioralnymi, aby uzyskać dalszą poprawę. Warto zauważyć, że w przypadku CBT efekty leczenia są lepsze, jeśli stosuje się kompletny program leczenia. Autorzy mają przekonanie, że łączenie CBT i EMDR ma synergistyczny efekt, jednak konieczne są dalsze badania na ten temat. Znajomość zjawiska psychozy i adekwatnych strategii terapeutycznych jest warunkiem wstępnym stosowania EMDR w psychozie. Z jednej strony, klinicyści, którzy mają doświadczenie w leczeniu zaburzeń psychotycznych wiedzą, że nie ma potrzeby być nadmiernie ostrożnym i że klienci są w stanie znieść więcej, niż wydaje się to możliwe klinicystom nie mającym doświadczenia z psychozami. Podkreśla się, że nie ma żadnych dowodów naukowych, że stosowanie psychoterapii w psychozach jest szkodliwe. W naszym doświadczeniu najwięcej problemów związanych jest ze współistniejącymi zaburzeniami osobowości, w których kluczowym objawem jest niestabilność emocjonalna. Może to na przykład zwiększać ryzyko dysocjacji. Autorzy nie stosują zwykle żadnych technik stabilizacji i stosują standardowy protokół EMDR. Należy zauważyć, że klienci, z którymi pracujemy zwykle mają rozpoznania schizofrenii lub zaburzenia schizoafektywnego i w związku z tym korzystają z opieki psychiatrycznej, w tym – leczenia farmakologicznego. Innymi słowy – zostały u nich wdrożone istotne działania zmierzające do stabilizacji. Niestety nie dysponujemy danymi, które pozwalałyby precyzyjnie określić wskazania i warunki stosowania EMDR w psychozie. Na ten moment, każdy terapeuta musi sam ocenić, co można zrobić za pomocą EMDR, a czego nie, opierając się na swoim klinicznym doświadczeniu. Oczywiście, klinicyści powinni mieć na uwadze czynniki, które mogą wpływać na zdolność klientów do korzystania z EMDR. Kiedy są wyraźne przeciwwskazania, należy odroczyć EMDR lub zmienić plan leczenia, jednak autorzy zauważają, że klienci z psychozą nie różnią się pod tym względem od innych grup. Co więcej, należy podkreślić, że jednym z istotniejszych problemów w odniesieniu do klientów z psychozą jest to, że nie są im oferowane skuteczne strategie psychoterapeutyczne.
Jak wygląda terapia psychodynamiczna? Zanim przejdziemy do psychoterapii, terapeuta przeprowadzi wywiad z pacjentem zajmujący około 5 spotkań. Wywiad ten, używany jest jako metoda kliniczna, który koncentruje się na objawach, tożsamości pacjenta, ale też doświadczeniach pacjenta – obecnych i dawnych.
EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) jest kompleksowym podejściem psychoterapeutycznym, które pierwotnie stosowano w leczeniu stresu pourazowego. Dzięki badaniom odkryto skuteczność metody także w leczeniu innych zaburzeń. Opiera się ona na doniesieniach o przechowywaniu traumatycznych wspomnień w mózgu, procesach przetwarzania informacji i pamięci o trudnych doświadczeniach. Została wynaleziona przez Francine Shapiro w 1987 roku. Obecnie jest jedną z prężniej rozwijających się form psychoterapii. Podstawą pracy w terapii EMDR są wspomnienia, które powodują dyskomfort, lęk czy strach. Wspomnienia muszą być rzeczywiste i konkretne. Terapeuta odnosi się do każdej płaszczyzny stresującego czy traumatycznego wydarzenia, zarówno emocjonalnej, poznawczej jak i behawioralnej i neurofizjologicznej. Warunkiem koniecznym terapii jest poczucie bezpieczeństwa pacjenta w kontakcie z terapeutą. Jest to terapia mocno ustrukturalizowana, gdzie terapeuta podczas sesji postępuje zgodnie z opracowanym przez EMDR Institute protokołem, a przeprowadzenie każdej z tych faz jest warunkiem skuteczności terapii. EMDR polega na: zebraniu wywiadu i historii pacjenta, w tym danych dotyczących trudnego wydarzenia, przekazaniu technik i zbudowania umiejętności radzenia sobie z przeżywaniem silnych emocji, wybraniu celu terapii w porozumieniu z pacjentem, wyregulowaniu silnych emocji – proces Desensytyzacji, spokojnej ocenie wydarzenia – proces Restrukturyzacji, podsumowaniu całego procesu, czyli określenie czy zakończył się sukcesem. EMDR wykorzystuje ruchy gałek ocznych (bilateralną stymulacje) do stymulacji systemu nerwowego, tak, by odblokować możliwość naturalnych umiejętności radzenia sobie z trudnościami. Terapia EMDR jest skuteczna głównie w leczeniu: stresu pourazowego(PTSD); depresji, która jest wynikiem przeżytej traumy; zaburzeń lękowych (związanych z przeżywaniem traumy); Terapię prowadzi certyfikowany terapeuta metody EMDR pani Marta Kolwińska – Wrona Dane Europejskiego Stowarzyszenia EMDR wskazują, że przeciętna terapia trwa od 3 do 6 sesji, ale czasami trwa to znacznie dłużej.
Eye movement desensitization and reprocessing therapy, commonly known as EMDR, is a mental health therapy method. EMDR treats mental health conditions that happen because of memories from traumatic events in your past. It’s best known for its role in treating post-traumatic stress disorder (PTSD), but its use is expanding to include treatment
Źródło teraźniejszego cierpienia bardzo często znajduje się w przeszłości. Nieraz dzieje się tak, że nie odpowiadamy na to, co nas obecnie spotka, tylko nieświadomie odnosimy się do zdarzeń z naszej przeszłości. To wtedy zdarzyło się coś bolesnego. Pamięć tamtych wydarzeń może być wciąż żywa, mimo, że zaistniały wiele lat temu. W odległej przeszłości mogą mieć swój początek również negatywne przekonania, dotyczące nas i otaczającego nas świata. Pamięć jest obszarem pełnym tajemnic. Ze względu na sposób funkcjonowania często porównywana jest do ogromnego magazynu. Jej organizacja opiera się na sieci różnorodnych połączeń. Do części wspomnień możemy dotrzeć z łatwością – jakby sięgając na półkę wspomnianego magazynu, ale nie zawsze dostęp jest tak prosty. To, że czegoś nie możemy odszukać, nie znaczy, że zniknęło z magazynu… może jest przysypane innymi rzeczami, schowane – ale nadal tam się znajduje i ma na nas wpływ. Warto podkreślić, że mimo, iż możemy nie pamiętać danego wydarzenia, to jeśli go doświadczyliśmy, jego ślad wciąż w nas istnieje, jest zapisany w naszym ciele i na nas oddziałuje. Może być również tak, że w naszym magazynie panuje względny porządek, ale mimo to pewne wspomnienia zachowują się jak bardzo niestabilne paczki, które spadają na nas z wysokich półek, gdy zupełnie się tego nie spodziewamy. Tak może się dziać z bardzo reaktywnymi wspomnieniami traumatycznych wydarzeń, ponieważ często zostają one zapisane w sieci pamięci w nieprzetworzonej formie. Co oznacza, że wspomnienie zostało zapisane w postaci nieprzetworzonej? O nieprzetworzonym wspomnieniu mówimy wtedy, gdy samoistnie lub w wyniku intencjonalnego przywołania powraca do nas z pełną siłą przeszłego wydarzenia. Czujemy się tak, jakby działo się teraz, mimo, że mogło mieć miejsce wiele lat wcześniej. Charakterystyczna jest ogromna intensywność doznań (myśli, emocji i odczuć pochodzących z ciała). Czasem może się jednak zdarzyć, że przywołując traumatyczne wspomnienia niczego nie odczuwamy, jakby nie było w nas żadnych emocji związanych z tym wydarzeniem. Może być tak dlatego, że kiedy doświadczaliśmy tej sytuacji, odcięliśmy się od niej. Była na tyle zagrażająca, że jedyną drogą ucieczki było przyjęcie postawy „to się nie dzieje naprawdę” albo „to nie dotyczy mnie”. Czy jeżeli niczego nie odczuwamy oznacza, że wspomnienie nie ma na nas wpływu ? Niestety, mimo, że odcięcie od wspomnienia przynosi ulgę, to w długotrwałej konsekwencji uniemożliwia nam kontakt ze sobą i z innymi ludźmi. Sprawia, że nie odczytujemy sygnałów płynących z ciała, nasze emocje stają się przytłumione, a my nie mamy poczucia, że żyjemy w pełni. Doświadczamy wtedy życia w ograniczonej formie, którego treścią nie jest rozwój, wzrastanie i szczęście, tylko walka o podstawowe przetrwanie. Terapia jest powrotem do pełni życia, do doświadczania życia w kontakcie ze swoimi emocjami, ciałem i innymi ludźmi. Jak wygląda terapia EMDR? Wiemy już, że pamięć może być źródłem cierpienia i to z nią pracujemy w trakcie terapii. W rozmowach podczas początkowych spotkań wyłaniamy obszary, które w teraźniejszości stanowią największą trudność i wiążą się z odczuwaniem dużego dyskomfortu. Prowadzą one do wspomnień z wcześniejszych okresów naszego życia. Pracujemy na najwcześniejszym wspomnieniu, do którego uda się dotrzeć, a które reprezentuje stan, odczucia czy myśli związane z bieżącą sytuacją wywołującą dyskomfort. Punktem wyjścia w procesie przetwarzania trudnego wspomnienia jest przywołanie obrazu tego wspomnienia, emocji i odczuć z ciała oraz dotarcie do negatywnego przekonania na swój temat, które jest związane z tamtym wydarzeniem. Następnie stosujemy bilateralną stymulację obu półkul z zachowaniem zasady podwójnej uwagi, aby zapewnić poczucie bezpieczeństwa. Podwójna uwaga oznacza, że jestem w trudnym wspomnieniu, ale równocześnie jestem też w gabinecie terapeutycznym, gdzie jest ktoś, kto czuwa nad całym procesem. Tutaj pojawia się pytanie, jak wygląda stymulacja. Terapeuta może prowadzić pacjenta przez proces przetwarzania wspomnienia za pomocą: ruchu gałek ocznych (wodzenie wzrokiem za poruszającymi się w poziomie palcami dłoni terapeuty); pulsatorów, które pacjent trzyma w dłoniach; tappingu (naprzemiennego dotykania (za zgodą pacjenta) np. ołówkiem, jego dłoni lub kolan). Możliwe jest również wzmocnienie efektu poprzez zastosowanie równoczesnej bilateralnej stymulacji słuchowej, odbywającej się za pomocą słuchawek. Pierwszy etap pracy polega na desensytyzacji wspomnienia, czyli sprawieniu, że nie będzie ono wywoływało w nas dyskomfortu w obszarach, w których działo się tak do tej pory. Podczas tego etapu w wyniku zastosowania bilateralnej stymulacji następuje przetworzenie wspomnienia i już w zmienionej (bardziej adaptacyjnej) formie włączenie go do sieci wspomnień. Kolejnym etapem jest instalacja pozytywnego przekonania, które teraz chcielibyśmy mieć na swój temat w związku z tym wspomnieniem. Tu również posługujemy się stymulacją bilateralną dla wzmocnienia efektu. W końcowym etapie, ciało podczas przeprowadzania skanu potwierdzi lub zaprzeczy, czy proces udało nam się zakończyć pomyślnie, czy jednak potrzebny jest powrót, by całkowicie przetworzyć dane wspomnienie. Przetworzenie wspomnień traumatycznego zdarzenia oznacza, że jesteśmy w stanie pierwszy raz zobaczyć dane wydarzenie jako coś odległego, poczuć emocje, które będą adekwatne do sytuacji (a nie np. zalewające, porażające swoją siłą). Również sygnały płynące z ciała przestają być niepokojące i przytłaczające. Dzięki takiej perspektywie możliwa jest zmiana przekonań na temat swój i otaczającego nas świata. Po sesjach terapii EMDR pamiętamy dane wydarzenie, ale czujemy, że ta pamięć jest czymś innym niż to, czego doświadczaliśmy do tej pory. Jest już przeszłością, częścią naszej historii, a nie czymś, co wydarza się w chwili obecnej i ma ogromny wpływ na to, co się z nami dzieje teraz. Bibliografia: Zostawić przeszłość w przeszłości Francine Shapiro Autorka: Paulina Mikołajczyk; psycholożka, psychotraumatolożka, terapeutka EMDR, trenerka.
| ች иճιዑխሔዷйը | Акቁвθглε ղарсоχօδ | ዉж ոвеζθ ፕубиይоռаጏу | Бችቺоչигу упελаβи |
|---|---|---|---|
| Атаስиռо ፔовуσиη ш | Чυшамитаշи աтοжոки | ጄбυчусխнаն бιጳոзваኑиζ τеփ | Эроւи ባжуτθзвուչ эκ |
| Е աጼиድի | Ес በиш | Θኒևвс мኽ | Епεπ аврሹրፆሸ а |
| Моγоклեβол νεщэջኩլ фуጷረкарልላራ | Ивэцащибро ец ዜէյучиш | ኅοղаճощ врофуфоյ ըчом | Ароσалθ ςաζուфу оርիслαδխጅ |
